نكند ، قلب مرتكب گناهى مىشود « 1 » و بر آن اصرار ميورزد تا بالايش به پائين ميگرايد ( سرنگون و وارونه نميشود و سخن حق و موعظه در آن نميگنجد و تأثير نميكند ) . 2 - امام صادق عليه السلام در باره قول خداى عز و جل : « چه صبرى بر آتش دوزخ دارند 275 سوره 2 » فرمود : يعنى چه صبرى دارند بر كارهائى كه ميكنند كه آنها را بسوى آتش ميكشاند . شرح - حاصل آيه شريفه توبيخ و سرزنش گنهكارانست باظهار تعجب و شگفتى از صبر و شكيبائى آنها بر آتش دوزخ ، و چون عقوبت و مجازات گنهكاران از نظر خداى تبارك و تعالى مسلم و قطعى است ، وقتى بنده مرتكب گناهى مىشود و سپس همان گناه را تكرار مىكند يا گناه بزرگترى انجام ميدهد ، مثل اينكه خداى تعالى از صبر او اظهار تعجب مىكند و ميفرمايد : با وجود آنكه بار اول در آتش افتاد چرا ديگر بار براى خود آتش بيشترى خريد ، چه صبرى در برابر آتش دارد ؟ ! ! 3 - امام صادق عليه السلام فرمود : هيچ رگى نزند و پائى به سنگ نخورد و درد سر و مرضى پيش نبايد مگر به جهت گناهى ( كه انسان مرتكب شده است ) و همين است كه خداى عز و جل در كتابش فرمايد « هر مصيبتى بشما رسد ، براى كاريست كه بدست خود كرده‌ايد و خدا از بسيارى هم گذشت مىكند ، 30 سوره 42 » سپس امام عليه السّلام فرمود : آنچه خدا از آن ميگذرد از آنچه از آن مؤاخذه مىكند بيشتر است . شرح - برخى از مفسرين گفته‌اند : آيه شريفه بمصيباتى اختصاص دارد كه بنحو عقوبت و مجازات در دنيا از طرف خداى تعالى به انسان ميرسد ، پس مصيبات و بلاهائى را كه براى كودكان و ديوانگان و مردم بيگناه پيش مىآيد ، شامل نيست . و مخاطب آيه كريمه اينان نيستند . 4 - امام باقر عليه السلام فرمود : هيچ نكبتى به بنده نرسد [ پايش بسنگى نخورد ] مگر بسبب

--> ( 1 ) گناهان انسان غالبا مربوط باعضاء و جوارحست ، ولى چون فرمان دهنده همه اعضاء و جوارح قلب است ارتكاب گناه به او نسبت داده شده است .